آنتی بادیهای موجود در بیمارانی با اختلال نادر اتوایمیون راهی برای پیشگیری از دیابت نوع 1
14 ژوئیه 2016- بنظر می رسد آنتی بادیهایی موجود در بدن افرادی با یک اختلال اتوایمیون نادر، با کاهش ابتلا به دیابت نوع 1 مرتبط می باشند. این مطالعه نشان داد این آنتی بادیها می توانند بیماریهای مرتبط با سیستم ایمنی را محدود کنند و ممکن است دارای پتانسیل درمانی باشند. نتایج این تحقیق درمجله ی cellمنتشر شد.
در این مطالعه ی بین المللی که توسط کالج کینگ در لندن رهبری گردید، نمونه های خون 81 فرد مبتلا به یک اختلال اتوایمیون نادر بنام autoimmune polyendocrine syndrome type 1 یا APECED که در ژن تنظیم کننده ی اتوایمیونیتی نقص دارند، گردآوری شد.
نقص در این ژن به معنای اینست که این ژن دیگر قادر به ایفاء نقش خود به عنوان یک تنظیم کننده نبوده و نمی تواند بدن را از سلولهای اتوایمنی T(autoreactive immune cells ) که علیه ی پروتئین های خودی در بدن اقدام می کنند، پاک کند، درنتیجه آنها را اشتباهاً به عنوان مهاجم خارجی در نظر گرفته و تخریب می کند.
پرفسور Haydayنویسنده ی ارشد این مطالعه از گروه ایمونوبیولوژی دانشگاه کینگ در لندن و رهبر گروهی از محققان در موسسه ی کریک فرانسیس می گوید: بیماری APECEDیک بیماری نادر است، بطور منطقی، نقص در ژن تنظیم کننده اتوایمیونیتی باید این افراد را در معرض خطر ابتلا به بیماریهای خود ایمنی بی شماری مانند دیابت نوع 1، مالتیپل اسکلروز(ام-اس)، لوپوس و آرتریت روماتوئید( که در آنها سیستم ایمنی بدن به اندام های حیاتی حمله می کند) قرار دهد، اما تاکنون گزارشی از ابتلا به بیماری ام- اس و لوپوس در میان بیماران مبتلا به APECEDاعلام نشده است و با کمال تعجب اکثر بیماران مبتلا به APECEDبه بیماری دیابت نوع 1 مبتلا نمی شوند، علت این اتفاق غیرمعمول توجه ما را به خود جلب کرد.
دانشمندان معتقدند با مطالعه ی این بیماران می توانند اطلاعات بیشتری در مورد اساس ایمونولوژی در انسان و چگونگی مقابله با بیماریهای اتوایمیون بدست آورند. محققان دریافتند که افزایش سلولهای اتوفعال T(T cell auto-reactivity)در بیماران مبتلا به APECEDبا افزایش سلولهای اتوفعال B(B cell auto-reactivity)مرتبط است.
سلولهای Bنوعی از سلولهای ایمنی هستند که آنتی بادی تولید می کنند. سلولهای اتوفعالBاتوآنتی بادیهایی را تولید می کنند که بطور اشتباه پروتئین های خودی را در بدن و بویژه مولکولهای التهابی ایمنی بنام اینترفرون و اینترلوکین را هدف قرار می دهند. هر بیمار دارای حدود 100 اتوآنتی بادی مختلف درخون خود است، از آنجائیکه بیماران دارای اتوآنتی بادیهای مختلفی هستند، تعداد آنتی بادیهای 81بیمار مختلف به هزاران عدد می رسد.
پرفسور Haydayافزود: این موضوع بسیار مهم است زیرا آنتی بادیها یکی از بزرگترین بخشهای بازار دارویی را تشکیل می دهند، یکی از ماموریتهای بزرگ ومعمول صنایع داروسازی تولید آنتی بادی برعلیه پروتئین های انسانی دخیل در بیماریها است، به جای صرف منابع بسیار زیاد و هزینه ی بالا برای کشف داروها که در بهترین حالت نتایج آنها نامشخص است، این یافته ها یک مسیر جدید را برای اکتشاف دارو پیشنهاد می کنند که در آن به طور طبیعی اتوآنتی بادیهای بسیار موثر را می توان از بیماران تخلیص کرد و از آنها بعنوان دارو استفاده نمود. اطلاعات بالینی این بیماران ما را به بیماریهایی که به احتمال زیاد از این آنتی بادیها سود می برند، هدایت می کند.
برای کشف تأثیر درمانی بالقوه ی اتوآنتی بادی بیماران مبتلا به APECED، دانشمندان از مدل موش پسوریازیس استفاده کردند. در این بیماری خودایمنی، پوست قرمز و دچار خارش می شود و پوسته پوسته می گردد. آنها دریافتند که تزریق اتوآنتی بادی بیماران APECEDبه موشهای پسوریازیس سبب مهار پاتولوژی پسوریازیس می گردد.
پرفسورHaydayاظهارداشت پس ازکسب این نتایج مشخص گردید که آنتی بادیهای بیماران APECEDبه طور فعال از ابتلا این افراد به بیماریهای خود ایمنی دیگر جلوگیری می کند، شاید به همین دلیل است که این بیماران آن چنان که انتظار می رفت دچار بیماریهای مختلف اتوایمیون نمی شوند.
اتوآنتی بادیهایی که معمولاً توسط افراد مبتلا به APECEDتولید می شوند شامل یکی از نشانگرهای دیابت نوع 1 بنام " گلوتامیک اسید دکربوکسیلاز اتوآنتی بادی" یا GADاست، از آنجائیکه آتوآنتی بادی GADرابطه ی نزدیکی با ابتلا به دیابت نوع 1 دارد، نویسندگان می گویند جای تعجب است که تنها 10 تا 20 درصد از افراد مبتلا به APECEDبه دیابت نوع 1 مبتلا می شوند.
برای بررسی عدم ابتلا این افراد به دیابت نوع 1، دانشمندان نمونه های خونی 8 بیمار APECEDمبتلا به دیابت نوع 1 را با 13 بیمار APECEDکه به دیابت نوع 1 مبتلا نبوده اما در خونشان اتوآنتی بادی GADتولید می شد، مقایسه کردند.
بیماران غیردیابتی اتوآنتی بادیهایی را تولید می کردند که به طور کامل فعالیت یک زیر گروه از اینترفرونها بنام اینترفرون – آلفا را مختل می کرد. این نوع اینترفرون توسط سلولهای ایمنی تولید و ممکن است سبب بروز التهاب شود.
درمقابل، این آنتی بادیهای قدرتمند در بیماران دیابتی تولید نمی شوند، بنابراین نویسندگان پیشنهاد کردند که اتوآنتی بادیهای طبیعی که در بدن بیماران APECEDغیردیابتی یافت می شود، می تواند تاثیر اینترفرون آلفا را مهار کند. برخی پیشنهاد می کنند که اینترفرون آلفا ممکن است با ابتلا به دیابت نوع 1 ارتباط داشته باشد.
دکتر Haydayمی گوید: این نوع ارتباط قابل توجه با دیابت نوع 1 برای هیچ نوع آنتی بادی ضد اینترلوکین یا ضداینترفرونی به طور طبیعی تاکنون کشف نشده بود، نتایج این بررسی شواهد بسیار مستحکمی را در مورد نقش اینترفرون آلفا در پیشرفت طبیعی دیابت نوع 1 ارائه داد.
این مطالعه شواهدی را در مورد نقش آنتی بادی ضد اینترفرون برای محافظت در برابر دیابت نوع 1 فراهم نمود. اما برای اثبات رابطه ی علیتی در انسان به تحقیقات بیشتری نیاز است، این یافته ها پایه های محکمی را برای تحقیق در مورد پتانسیل اتوآنتی بادیهای بیماران APECEDبرای بهبود دیابت نوع 1 و سایر بیماریهای اتوایمیون مهم که به ندرت دربیماران APECEDمشاهده می شود، بنیان نهاد.
منبع: www.sciencedaily.com/releases/2016/07/160714135011.htm